Tarayıcıda Sekme ve Yer İmi Düzeni Nasıl Kurulur?

Tarayıcı, çoğu insanın bilgisayar başında en uzun süre baktığı yazılım. Yine de üzerine en az düşünülen araç da o. Aylar içinde açık kalan sekmeler çoğalır, yer imleri listesi bir arşiv olmaktan çıkıp bir enkaza döner ve her yeni sekmede "acaba neye bakacaktım" duraksaması başlar. Bu dağınıklık zamanı sessizce yiyen, ama kolayca çözülebilen bir sorundur.

Sekme kalabalığının temel nedeni psikolojiktir: sekmeyi kapatmak, o işi bitirmemiş olma hissi yaratır. Bu yüzden sekmeler bir tür yapılacaklar listesine dönüşür. Oysa yapılacaklar listesi olarak tarayıcı çok kötü bir araçtır; hiçbir sırası, önceliği ve hatırlatıcısı yoktur.

Sekme sayısına bir tavan koyun

En etkili müdahale, üst sınır belirlemektir. Ekranda başlıkları okunabilir kalan sekme sayısı çoğu ekranda sekiz ile on arasındadır. Bu sınırı geçtiğinizde sekmeler ikonlara dönüşür ve aralarında gezinmek, aramaktan daha yavaş hale gelir. Sınırı aşmamak için basit bir kural yeterli: yeni bir sekme açmadan önce bir tanesini kapatmak.

Kapatmakta zorlanılan sekmeler için ikinci bir kural işe yarar. Sayfa gerçekten ileride lazım olacaksa yer imine eklenir; bir işi hatırlatıyorsa görev listesine yazılır; ikisi de değilse zaten kapatılabilir. Bu üç yollu ayrımı birkaç gün uyguladıktan sonra sekme çubuğunun kendiliğinden sadeleştiği görülür.

Yer imlerini klasörlemek yerine adlandırın

Yer imi arşivleri genellikle derin klasör ağaçları yüzünden kullanılmaz hale gelir. Bir bağlantıyı üç klasör aşağıya gömdüğünüzde, onu bir daha bulmak için arama yapmanız gerekir; arama yapacaksanız da klasörün bir anlamı kalmaz. Daha pratik yaklaşım, klasör sayısını beşi geçmeyecek şekilde sınırlamak ve asıl işi kayıt adlarına yaptırmaktır.

Bir sayfayı kaydederken sitenin verdiği uzun başlığı olduğu gibi bırakmak yerine, kendi kelimelerinizle kısaltmak arama sonuçlarını dramatik biçimde iyileştirir. "Kışlık lastik değişim rehberi" gibi bir ad, ay sonra aklınıza gelecek kelimeyi içerdiği için tek harfle bulunur. Yer imi çubuğunda ise yalnızca gerçekten her gün açtığınız beş altı adres durmalıdır; gerisi arşive iner.

Pencereleri işlere göre ayırın

Birçok kişi tek bir pencerede farklı işleri karıştırır. Oysa çoğu tarayıcı, sekmeleri gruplayarak ya da ayrı pencerelerde çalışarak işleri birbirinden ayırmaya izin verir. İş için bir pencere, kişisel araştırma için başka bir pencere kullanmak, dikkat dağınıklığını gözle görülür biçimde azaltır. Bir pencereyi kapattığınızda o işi de kapatmış olursunuz; bu, bitirme hissini geri kazandırır.

Sık kullanılan sekme gruplarını sabitlemek de işe yarar. Sabitlenmiş sekmeler dar bir alan kaplar, yanlışlıkla kapanmaz ve her açılışta hazır bekler. Ancak sabitleme listesi de büyümeye meyillidir; ayda bir gözden geçirmek gerekir.

Aramayı hızlandıran küçük ayarlar

Adres çubuğu, çoğu kullanıcının farkında olduğundan çok daha yeteneklidir. Sık girilen sitelere kısa anahtar kelimeler tanımlamak, birkaç harfle doğrudan o sayfaya gitmeyi mümkün kılar. Geçmiş kayıtları da adres çubuğundan aranabilir; bu, dün açtığınız ama kaydetmediğiniz bir sayfayı bulmanın en hızlı yoludur.

Son olarak, düzenli bir gözden geçirme alışkanlığı bütün sistemi ayakta tutar. Ayda bir kez, on dakikalık bir oturumda ölü bağlantıları silmek, tekrar eden kayıtları birleştirmek ve artık ilgi alanınızda olmayan klasörleri kaldırmak yeterlidir. Tarayıcı da bir çalışma masası gibidir: üstü boş olduğunda üzerinde çalışmak kolaydır.

Aynı düzen mantığı eklentiler için de geçerlidir. Zamanla biriken ve ne işe yaradığı unutulan eklentiler hem araç çubuğunu kalabalıklaştırır hem tarayıcıyı ağırlaştırır. Yılda birkaç kez listeyi gözden geçirip son aylarda hiç kullanılmayanları kaldırmak, hem hız hem sadelik kazandırır. Aktif kalanların da yalnızca gerçekten gerekli izinlere sahip olduğundan emin olmak faydalıdır.

Açılış sayfası tercihi de günlük deneyimi belirler. Tarayıcı her açıldığında onlarca öneri ve haber kutucuğuyla dolu bir ekranla karşılaşmak, aslında yapmak istediğiniz işten önce dikkatinizi başka yöne çeker. Boş bir başlangıç sayfası ya da yalnızca sık kullanılan birkaç kısayol içeren sade bir ekran, tarayıcıyı bir eğlence kanalı olmaktan çıkarıp yeniden bir araca dönüştürür. Bu tek ayar, sekme kalabalığının kaynağını da büyük ölçüde kurutur.